Monday, October 2, 2017

കമ്പിളി

ഞാൻ നിന്നെ പൊതിഞ്ഞു,
ശിശിരത്തിന്റ കാഠിന്യത്തിൽ നിന്ന്,
കൂരിരുട്ടിലെ മൗനത്തിൽ നിന്ന്,
വെറുപ്പിന്റെ ഗന്തത്തിൽ നിന്ന്.

നീ അന്നും വസന്തതിനായി കാത്തിരുന്നു.
നന്ദി വേണ്ട, അല്പം കരുണ?

വസന്തം വന്നു,
നീ ഓടി അകന്നു.
ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം?
ഒരു സ്നേഹ തലോടൽ?

കുപ്പയുടെ അടി തട്ടിൽ
എന്നെ നീ ഉപേക്ഷിച്ചു!
നിന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചവർ
നിൻ സ്നേഹിതരായി!

കുപ്പയുടെ നാറ്റം ഞാൻ സഹിച്ചു,
നിൻ അവഗണന എന്നെ തളർത്തി.
നീ മാറിയില്ല മലോകർക്കു, 
എന്നെ മാത്രം നീ ഉപേക്ഷിച്ചു.

നി തുടർന്നു,
സഖികളുമൊത്തു,
വസന്തത്തിലെ നീരാട്ട്,

വസന്തം മാറും
വീണ്ടും ശിശിരം വരും,
അന്ന് നീ എന്നെ ഓർക്കുമോ?
ഓർത്താലും കുപ്പയിലെ
എന്നെ നീ വീണ്ടെടുക്കുമോ?

പുതു വസ്ത്രം വരും,
അവർ എൻ വിധി അറിഞ്ഞില്ല,
നീ അന്നും വസന്തത്തിനായി
കാത്തിരിക്കും
അവരും കുപ്പയിലെറിയപ്പെടും!

ചില ജീവിതങ്ങൾ
ചവിട്ടി മെതിക്കാൻ!
ചിലതു മെതിക്കപ്പെടാൻ.
കമ്പിളി ജീവിതം അല്പയുസു!!!

No comments: